Σε εποχές ταραγμένες όπως αυτές που ζούμε, όπου η χώρα κλυδωνίζεται επικίνδυνα, όχι μόνο οικονομικά αλλά για πολλούς κυρίως αξιακά, χρειαζόμαστε κυρίως ηγέτες, όραμα, αφοσίωση στην προσπάθεια. Αυτές λοιπόν τις στιγμές η πραγματική αριστερή σκέψη και αριστερή στάση ζωής θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα, τι γίνεται με την Αριστερά στην χώρα μας; Αφήνοντας στην άκρη την πολιτική στρατηγική και την επικοινωνία που θολώνουν πολλές φορές την πραγματικότητα, το κυρίαρχο ερώτημα είναι: Τι είναι πραγματικά αριστερό; Είναι τα κόμματα του χώρου αριστερά ή μια light αριστερή έκδοση με εμμονές στον κρατισμό και την άνευ όρων ανοχή-υποστήριξη σε οτιδήποτε αυτοαποκαλείται κοινωνικό; Ξορκίζοντας ταυτόχρονα τη λέξη σοσιαλιστής και σοσιαλισμός.
Είναι αριστερό το δόγμα, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα, αντιδρούμε σε οτιδήποτε παραγωγικό, δεν δεχόμαστε καμία αξιολόγηση; Είναι λογικό να μιλάμε για αποκατάσταση της δημοκρατίας όταν από μόνη της η πρόταση αυτοαναιρείται, όταν οι εκλογές έγιναν πριν ένα χρόνο;
Πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη σημερινή Αριστερά αν όχι ως τον χώρο με την απεριόριστη ανεκτικότητα προς το κοινωνικό. Σύνθημά της «Ας αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν, θα διορθωθούν από μόνα τους».
Κρατούσα αριστερή θεωρία, η θεωρία της αποδοχής των πάντων: «ελεύθερης εισόδου, ελεύθερης εξέλιξης, ελεύθερης δράσης», έστω και αν αυτό έχει ένα κόστος (αταξία, ανασφάλεια, ανησυχία, τρομοκρατία, εγκληματικότητα) που οι πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν. Το επιχείρημα είναι αριστερό ότι υποστηρίζει άκριτα δικαιώματα μειονοτήτων, γυναικών, gay, μεταναστών, φυλακισμένων κ.λπ. ή το επιχείρημα, αριστερό είναι ό,τι έχει αλληλεγγύη, όπως παροχή βοήθειας σε φτωχούς, είναι πολύ αδύναμα. Είναι αδύναμα γιατί στην πράξη αυτές τις θέσεις τις επικαλούνται σχεδόν όλοι και μάλιστα με μια ειδοποιό διαφορά. Όλοι οι υπόλοιποι κινούνται μέσα στα όρια της νομιμότητας και δεν αμφισβητούν τις θεσμικές δομές και τις εξουσίες που συνδέονται μ' αυτές.
Για να μπορούμε να ζητάμε τη δημοκρατική προστασία στις πεποιθήσεις και στον τρόπο ζωής, είναι βασικό να αποδεχόμαστε πρώτα την ίδια τη δημοκρατία ως το πλαίσιο στο οποίο θα περικλείονται οι πεποιθήσεις και οι τρόποι ζωής.
«Ιδιαίτερα ιλαροτραγική παρουσιάζεται η θέση της «Αριστεράς», η οποία ούσα οιονεί καταδικασμένη να υπερασπίζεται τα «λαϊκά» αιτήματα, υποχρεώνεται να γίνει σημαιοφόρος κάθε καταναλωτικής απαίτησης, αρκεί όποιος την προβάλλει να αυτοτιτλοφορείται «λαός» - υποχρεώνεται δηλαδή εξ αντικειμένου να προωθεί την εκποίηση της χώρας, αρκεί ο «λαός» να ζητά την εκποίηση αυτήν» έγραφε ο Παναγιώτης Κονδύλης το 1991 και είναι πραγματικά ποιο επίκαιρο από ποτέ.
Οι ρήξεις και οι ριζοσπαστισμοί δεν πρέπει να γίνουν πρωτίστως με την τρόικα και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους αλλά με την ελληνική κοινωνία, αυτή είναι που χρειάζεται πυξίδα, αλλαγή πορείας, αλλαγή αντίληψης. Το να χαϊδεύουμε και να προσκαλούμε τους πιθανούς ψηφοφόρους λέγοντας για μια ακόμη φορά αυτά που θέλουν να ακούσουν και μάλιστα τούτη τη δύσκολη ώρα, σίγουρα δεν είναι αριστερό. Το να συνεχίζουμε να στηρίζουμε τον στρεβλό συνδικαλισμό που ενώ θα έπρεπε να ήταν μέσο προστασίας των εργαζομένων ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διαιώνισή του και τα κεκτημένα του, δεν είναι αριστερό.
Τι είναι αριστερό: «Η αξιοθαύμαστη και τρελή πλευρά της Αριστεράς είναι να θυσιάζεσαι ενώ μπορείς να κατέχεις, να στερείσαι ενώ μπορείς να συσσωρεύεις, να δέχεσαι την ισότητα ενώ μπορείς να εκμεταλλεύεσαι τους άλλους… γι' αυτό και είναι μια υπερβολικά δύσκολη άσκηση» - Raffael Simone
protagon.gr - Βασίλης Τόλιας Διευθυντής Λυκείου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου