Έτσι είναι ο νόμος της ζωής, και φαίνεται ότι μερικές καταστροφικές συνήθειες είναι βαθιά ριζωμένες στο λαό μας. Σε έναν λαό που του έμαθαν ότι μπορεί πάντα να παίρνει το μέγιστο με τον ελάχιστο κόπο. Έναν λαό που τον δίδαξαν ότι η ευθύνη ανήκει πάντα στους άλλους. Έναν λαό που δεν «πίστευε στα αυτιά του» όταν άκουσε ότι το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος έχουν ξεφύγει και ότι οι αγορές μας έκλεισαν τις πόρτες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η συντριπτική πλειοψηφία είχε πειστεί ότι πράγματι «λεφτά υπάρχουν» και τα δανεικά είναι αγύριστα. Δεν έψαξε ή, μάλλον καλύτερα, δεν ήθελε να ψάξει από πού προέρχονταν οι μισθολογικές αυξήσεις, οι αθρόοι διορισμοί στο δημόσιο, τα «δωράκια», τα προνόμια, τα μαϊμού επιδόματα και όλες γενικά οι δαπάνες που συνθέτουν το εκρηκτικό δημοσιονομικό κοκτέιλ του πελατειακού κράτους. Αυτός είναι ο λαός που διαμόρφωσε, και αποενοχοποίησε από τις τύψεις του όσο κανένας άλλος, ο Αντρέας Παπανδρέου.Τον οδήγησε, με δημαγωγικά τερτίπια, να υιοθετήσει μία κουλτούρα εγωπάθειας και οχλοκρατίας, κρύβοντας τις ατέλειες του και τα λάθη του πίσω από ένα νεφελώδες κατηγορώ εναντίον των άλλων. Έτσι, όλοι πίστεψαν ότι για όλα τα δεινά φταίνε πάντα οι άλλοι, εκτός από εμάς.
Ας μη γελιόμαστε! Ο Αντρέας Παπανδρέου άφησε τόσο έντονα το στίγμα του στη χώρα, που το «φάντασμα» του συνεχίζει να μας καταδιώκει. Μετά τον Αντρέα, η συντριπτική πλειοψηφία της χώρας, είναι ΠΑΣΟΚ. Έχει, δηλαδή, υιοθετήσει τα βασικά χαρακτηριστικά του κρατισμού, της απόρριψης της ευθύνης, της δημαγωγίας, του κομματισμού, της σπατάλης, και της παροχολογίας. Έμαθε ο λαός μας να μην λογαριάζει από πού προέρχονται οι κρατικές δαπάνες. Μέχρι και ένα μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου έμαθε να στηρίζει την ευημερία του όχι στον υγιή ανταγωνισμό, αλλά στις κρατικές προμήθειες. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες στην Ελλάδα είχαν μόνο έναν πελάτη. Το κράτος δηλαδή.
Ακόμη και η Νέα Δημοκρατία, που θεωρείται το κατεξοχήν αστικό και μεταρρυθμιστικό κόμμα, δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε αυτή την πολιτική κουλτούρα και έγινε «γαλάζιο» ΠΑΣΟΚ. Υιοθέτησε, δηλαδή, τις πρακτικές του κρατισμού και ενέδωσε στις πιέσεις των εκάστοτε συντεχνιών, που πίεζαν ώστε να μην αλλάξει τίποτα στη χώρα.
Όταν το 2009 η κρίση επιδεινώθηκε, έγινε σαφές ότι η χώρα δεν μπορούσε πλέον να πορεύεται όπως είχε συνηθίσει για 3 σχεδόν δεκαετίες. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία και άρχισε να τα βάζει με τα σπλάχνα του. Το κατεξοχήν κόμμα «της δημοσιοϋπαλληλίας», όπως το είχε ονομάσει ο Κώστας Σημίτης, αναγκάστηκε να κόψει προνόμια από τον δημόσιο τομέα και δεν μπορούσε να συνεχίσει να συντηρεί το πελατειακό κράτος.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, η ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ το εγκατέλειψε μαζικά και βρήκε στέγη στο ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί αντλεί τη δυναμική του ο ΣΥΡΙΖΑ. Από το παρασιτικό ΠΑΣΟΚ του Φωτόπουλου, του Βαλασόπουλου και αρκετών άλλων «τρωκτικών» του συνδικαλιστικού κινήματος. Ας μη ζούμε με ψευδαισθήσεις! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζει το καινούργιο. Είναι το νέο ροζ ΠΑΣΟΚ που διατηρεί στο ακέραιο τις αντιλήψεις και τις πρακτικές του κρατισμού, των δαπανών, του συνδικαλισμού και του πελατειακού δικτύου. Το πελατειακό κράτος δεν τερματίζεται με τον Τσίπρα, απλά οι πελάτες άλλαξαν πολυκατάστημα. Οι βολεμένοι του χθες, είναι οι επαναστάτες του σήμερα, που θέλουν να ξαναγίνουν οι βολεμένοι του αύριο. Ο Αϊνστάιν είχε δηλώσει ότι «ποτέ δεν μπορείς να διορθώσεις ένα πρόβλημα με τα ίδια συστατικά που το δημιούργησαν». Δυστυχώς, κάποιοι πιστεύουν ότι με τη συνταγή του κρατισμού και των δημόσιων δαπανών, που ευθύνονται για το τεράστιο δημόσιο χρέος, θα λύσουμε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Είναι γελασμένοι εάν το πιστεύουν, αλλά είναι δικαίωμα τους. Αυτό, όμως, που δεν είναι δικαίωμα τους, αλλά αποτελεί πρόκληση, είναι να επικαλούνται τις νεότερες γενιές, που δήθεν για χάρη τους παλεύουν για καλύτερες μέρες. Οι πρακτικές του πελατειακού κράτους και η νοοτροπία του κρατισμού μας φόρτωσαν ένα τεράστιο χρέος και μας δέσμευσαν το παρόν. Πολύ φοβάμαι ότι θα μας καταστρέψουν και το μέλλον.
Γιάννης Μανώλης
Πολιτικός Επιστήμονας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου