Συζητήσεις επί συζητήσεων, αλληλοκαρφώµατα υπουργών για την αποτυχία της εφεδρείας στο ∆ηµόσιο. Μια προδιαγεγραµµένη, ούτως ή άλλως, εξέλιξη, αφού η πολιτική τού «άρπα - κόλλα» που ενδηµεί εδώ και δεκαετίες δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να εφαρµοστεί επιτυχώς οποιοδήποτε µέτρο. Αυτό που δεν θέλουν να δουν οι πολιτικοί µας ταγοί είναι ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει επιτέλους µια συγκροτηµένη πολιτική διαχείριση της κρίσης είναι να εφαρµοστεί ο θεσµός της εφεδρείας, πρώτα απ’ όλους, στους πολιτικούς.
Είτε τους αρέσει είτε όχι, εδώ που έχουµε φτάσει δεν µπορεί να υπάρξει διέξοδος αν παράλληλα µε την ανασύνταξη του κράτους δεν γίνει και ριζική αναδιοργάνωση του πολιτικού µας συστήµατος. Και κάτι τέτοιο συνεπάγεται αυτοµάτως την ενεργοποίηση της εφεδρείας – για να µην πούµε «αποστράτευσης» – για µια σειρά στελέχη που κυριαρχούν στο προσκήνιο εδώ και δεκαετίες, µε τα γνωστά σε όλους µας αποτελέσµατα. Πάρτε για παράδειγµα τους διαγκωνισµούς και τις υπόγειες ή δηµόσιες συγκρούσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη για την επόµενη ηµέρα στο ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί οι περισσότεροι – για να µην πούµε «όλοι» – να διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αλλάξει ριζικά τη φυσιογνωµία του, να απογαλακτιστεί από τον σφιχτό εναγκαλισµό µε το κράτος. Μόνο που στην πράξη εννοούν ότι την αλλαγή αυτή θα την υλοποιήσουν τα ίδια πρόσωπα που διαχειρίζονται την κοµµατική και την κρατική εξουσία εδώ και πολλά χρόνια. Ας αφήσουµε στην άκρη ποιος ή ποια θα πάρει το δαχτυλίδι της εξουσίας µε κοµµατικές ή ευρύτερες διαδικασίες. Πόσο θα πείθει η «νέα» ηγετική οµάδα, µε ή χωρίς τον Παπανδρέου στο κάδρο, όταν, όπως όλα δείχνουν, τα ίδια πρόσωπα θα πλαισιώνουν τον αρχηγό; Βενιζέλος, Λοβέρδος, ∆ιαµαντοπούλου, Ρέππας, Σκανδαλίδης, Ραγκούσης, Χρυσοχοΐδης και διάφοροι άλλοι καρεκλοκένταυροι του κοµµατικού σωλήνα. ∆εν έχει σηµασία η σειρά, αλλά η διατήρηση της κοµµατικής επετηρίδας. Πόσο πειστική για τους βαθύτατα απογοητευµένους πολίτες θα είναι µια παρόµοια ηγετική οµάδα, που θα υπόσχεται ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού; Ελάχιστα έως καθόλου, ακόµη και αν αυτά που υπόσχονται τα εννοούν...
Προφανώς παρθενογένεση στην πολιτική δεν υπάρχει. Ενα τµήµα του πολιτικού προσωπικού θα µετέχει στην αναδιαµόρφωση του πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος και στη δηµιουργία της νέας µετα-µεταπολιτευτικής ταυτότητας που θα οδηγήσει στην αντιµετώπιση της σηµερινής κρίσης διακυβέρνησης. Το πόσο µεγάλο θα είναι αυτό το τµήµα θα κριθεί κατ’ αρχήν από την ικανότητά του να ανασυνθέσει πολιτικά τις νέες κοινωνικές διεκδικήσεις και κυρίως να δώσει ιδεολογική και πολιτική έκφραση στα αιτήµατα και συµφέροντα ενός ηγεµονικού πια ρεύµατος πολιτών, που αναζητεί διέξοδο µετά το απολεσθέν όραµα µιας κρατικοδίαιτης θαλπωρής. ∆ικαίως ή αδίκως σ’ αυτή τη διαδικασία θα υπάρξουν παράπλευρες απώλειες, µε πρώτα θύµατα όσους πολιτικούς έχουν ταυτιστεί απολύτως µε το προηγούµενο µοντέλο διακυβέρνησης. Οσο γρηγορότερα το αντιληφθούν και πάρουν τον δρόµο της εφεδρείας, τόσο το καλύτερο για όλους µας...
του Σήφη Πολυμίλη ΤΟ ΒΗΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου