Θέλουμε να σας ενημερώσουμε για το χρόνιο ζήτημα του ιδιοκτησιακού της περιοχής και να σας αναλύσουμε τους βασικούς λόγους που ζητάμε να δοθεί οριστική λύση σε αυτήν την θεσμική εκκρεμότητα.
Λύση η οποία θα επιτευχθεί με την αναστροφή του τεκμηρίου κυριότητας. Δηλαδή, αυτό που επιδιώκουμε είναι να ενταχθεί και ο Δήμος Καρύστου στις εξαιρέσεις του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 62 του Ν. 998/1979 (Δασικός Κώδικας), περιοχές στις οποίες δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητος υπέρ του Δημοσίου.
Οι συγκεκριμένες εκτάσεις έχουν λανθασμένα χαρακτηριστεί στην πλειοψηφία τους μη αγροτικές από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δασαρχείου Αλιβερίου, με αποτέλεσμα να ανήκουν, κατά τεκμήριο, στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου.
Ο χαρακτηρισμός αυτός έγινε βάσει των αεροφωτογραφιών του 1945 και χωρίς τη διενέργεια αυτοψιών όπως ρητά ορίζει ο νόμος. Εξαιτίας αυτού δεν έχουν ληφθεί υπόψη της Υπηρεσίας οι διάσπαρτες στο χώρο αποδείξεις της ανθρωπογενούς παρουσίας όπως καλύβια, πεζούλες, αλώνια, στέρνες, σωροί από πέτρες που αποδεικνύουν τον καθαρισμό της γης για καλλιέργεια κλπ.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι η κτηνοτροφία αποτελεί, από την σύσταση του νέου Ελληνικού κράτους, την βασική πλουτοπαραγωγική πηγής της νότιας Καρυστίας.
Την δεδομένη στιγμή, στο Δήμο Καρύστου υπάρχουν περισσότερα από 200.000 γιδοπρόβατα και αυτό κατέστη δυνατό αφενός, γιατί στην περιοχή ανέκαθεν υπήρχαν γαίες καθαρής ιδιοκτησίας που ουδέποτε, πριν τουλάχιστον το 2006, είχαν αμφισβητηθεί και αφετέρου, λόγω της χαμηλής βλάστησης στο 80% σχεδόν της επικράτειας του Δήμου Καρύστου όπου η φρυγανική κυρίως βλάστηση δεν ξεπερνά τους 50-60 πόντους ύψος.
Εναντίον των πράξεων χαρακτηρισμού αυτών έχουν διατυπωθεί στην πλειοψηφία τους ενστάσεις στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Επιτροπή Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων.
Και στην περίπτωση όμως που οι εκτάσεις έχουν δασικό χαρακτήρα, δεν παύουν να ανήκουν σε ιδιώτες, οι οποίοι έχουν στη κατοχή τους αδιάκοπη σειρά συμβολαιογραφικών τίτλων, νομίμως μεταγραμμένων, που χρονολογούνται προ του έτους 1885, με αποτέλεσμα να αντλούνται σαφή δικαιώματα νομής και κυριότητας.
Ο παραπάνω ισχυρισμός στοιχειοθετείται από σωρεία διοικητικών πράξεων/άδειες υλοτομίας που έχουν εκδοθεί, τόσο κατά το παρελθόν όσο και πρόσφατα, και αναφέρεται καθαρά από την αρμόδια Υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας ότι εκδίδεται άδεια υλοτομίας σε ιδιωτικά δάση της περιοχής.
Επιπλέον τούτων, υπάρχει πλούσια νομολογία από τα πολιτικά δικαστήρια όλων των βαθμών που έχει δικαιώσει τους ιδιοκτήτες γης. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την υπ’ αριθμόν 166/2011 απόφαση του Εφετείου Χαλκίδας, «Περί γαιών που βρίσκονται στην Εύβοια» σύμφωνα με την οποία: «…Προκειμένου περί γαιών, που βρίσκονται στην Εύβοια, οι εν λόγω γαίες δεν περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Τουρκικού Δημοσίου «δικαιώματι πολέμου», διότι κατά την εποχή της τουρκοκρατίας η Εύβοια αποτελείτο από ιδιωτικές γαίες καθαρής ιδιοκτησίας (βλ. σχετ. «Η απελευθέρωση της Εύβοιας από Τούρκους και το ξανασκλάβωμά της από τους Έλληνες και ξένους τσιφλικάδες»). Εξάλλου, η Εύβοια δεν κέρδισε την ελευθερία της με την Ελληνική Επανάσταση του 1821, αλλά η προσάρτησή της στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος αποφασίσθηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1829.
Επιπλέον, στις περιοχές, που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή, αλλά επρόκειτο να συμπεριληφθούν στην ελληνική επικράτεια (τουρκική ζώνη), όπως συνέβη και με την Εύβοια, με το Πρωτόκολλο της 4ης/16ης Ιουνίου 1830, ορίσθηκε ότι στο Ελληνικό Δημόσιο θα μεταβιβάζονταν μόνο τα περιουσιακά στοιχεία του οθωμανικού δημοσίου και όχι η περιουσία των ιδιωτών, η οποία θα παρέμενε σεβαστή. Συνακόλουθα, στη λεγόμενη τουρκική ζώνη κατοχής τα βάσει του προαναφερομένου Πρωτοκόλλου υφιστάμενα δικαιώματα των ιδιωτών προστατεύονταν, ενώ η περιουσία του οθωμανικού δημοσίου περιήρχετο στο διάδοχο Ελληνικό Δημόσιο (βλ. σχετ. Γιώργου Καρυψιάδη, «Η Ελλάδα ως διάδοχο κράτος», εκδόσεις Αντ . Σάκκουλα). Κατά συνέπεια, τα ακίνητα της Εύβοιας, τα οποία δεν ανήκαν στην κατηγορία των δημοσίων Οθωμανικών γαιών και δεν εξουσιάζονταν πριν από την επανάσταση από τον Σουλτάνο, αλλά κατέχονταν από Οθωμανούς ιδιώτες, δεν περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο κατά διαδοχή του Τουρκικού Δημοσίου, δικαιώματι πολέμου και δυνάμει των περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος πρωτοκόλλων του Λονδίνου και της από 7/7/1832 Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, αλλά εξακολούθησαν και μετά το χρονικό αυτό σημείο να ανήκουν στους μέχρι τότε Τούρκους ιδιοκτήτες τους. Όμως, ήδη με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 είχε ορισθεί ότι οι Τούρκοι της Εύβοιας θα αποζημιώνονταν για τα κτήματα που είχαν στην άμεση κυριότητά τους».
Επιπλέον, όπως γίνεται δεκτό adhoc από την υπ’ αριθμ. 73/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, στις εκτάσεις της νήσου Εύβοιας δεν ισχύει το τεκμήριο του Δημοσίου. Επομένως, δεν χρειάζεται να αποδείξουν οι ιδιώτες έκτακτη χρησικτησία έναντι του Ελληνικού Δημοσίου. Και τούτο, διότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν απολαμβάνει την προστασία αυτών των διατάξεων που αφορούν στα δημόσια κτήματα (βλ. σχετ. Γλ. Σιούτη και Σπ. Φλογαϊτη, «Γνωμοδότηση προς Δήμο Καρύστου για επίλυση Ιδιοκτησιακού ζητήματος»).
Η Πολιτεία επικαλούμενη το τεκμήριο κυριότητος υπέρ του Δημοσίου επί των εκτάσεων αυτών, δεν αναγνωρίζει, στους κατοίκους της περιοχής μας, τους νομότυπα συντεταγμένους και μετεγγραμμένους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας τους. Ενώ δέχεται ως έγκυρη τη σύνταξη αυτών των τίτλων, προκειμένου να εισπράξει τον φόρο μεταβίβασης, κληρονομιάς και τα τέλη μεταγραφής.
Σημειώνεται ότι τα όρια των επί μέρους ιδιοκτησιών, αφ’ ενός περιγράφονται λεπτομερώς στους διαδοχικούς τίτλους ιδιοκτησίας, αφετέρου δεν αμφισβητούνται μεταξύ των ιδιοκτητών, αφού έχουν παγιωθεί επί σειρά ετών, με νόμιμες πράξεις μεταβιβάσεων οι οποίες φτάνουν και πέραν του έτους 1885. Άλλωστε, σε όλα τα συμβόλαια που αφορούν εκτάσεις της ευρύτερης περιοχής της Νότιας Καρυστίας πουθενά δεν προκύπτει ότι ο οποιοσδήποτε ιδιοκτήτης συνορεύει ή συνόρευε ποτέ με το Δημόσιο.
Πρέπει, επίσης, να υπογραμμιστεί ότι με το ΦΕΚ 39/29 του Σεπτεμβρίου του 1838, συστήθηκε ειδική Επιτροπή για τις δηλώσεις των επί των πωλήσεων των Οθωμανικών Ιδιοκτησιών, ανάμεσα σε άλλες περιοχές και για την Εύβοια.
Πιο συγκεκριμένα, «κατά συνέπειαν Βασιλικού Διατάγματος υπ’ αριθμ. 3433 και υπό ημερομηνίαν 16/28 Σεπτεμβρίου τ.έ. ή επί των πωλήσεων των Οθωμανικών Ιδιοκτησιών Εξεταστική Επιτροπή συγκροτείται ήδη του κυρίου Γεωργίου Αινιάνος, Συμβούλου της Επικράτειας εις τακτικήν υπηρεσίαν, Γ. Ψύλλα εις έκτακτον υπηρεσίαν και Ιακώβου Αργυροπούλου μελών και Ν. Κυδωνιάτη Γραμματέως. Προσκαλούνται όθεν οι έχοντες συμφέρον και μη παρουσιάσαντες μέχρι τούδε τα έγγραφα των εις την Εξεταστική Επιτροπή να σπεύσωσιν να τα διευθύνωσιν ήδη προς αυτήν διά την εξασφάλισην των συμφερόντων των και την ενέργεια περαιτέρω».
Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής είναι ένα ζήτημα το οποίο αγγίζει σχεδόν όλες τις οικογένειες της Καρυστίας. Ακόμη, θίγεται και το τραπεζικό σύστημα της χώρας μας, δεδομένου ότι σίγουρα πάρα πολλά από τα κτήματα των οποίων προσβάλλεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχουν υποθηκευτεί για τη δανειοδότηση των ιδιοκτητών τους. Οι κάτοικοι δηλώνουν, τις εκτάσεις που τους ανήκουν από τους προγόνους τους, στις φορολογικές δηλώσεις τους και καταβάλουν φόρους γι’ αυτές.
Βάσει των ανωτέρω, ζητάμε την έμπρακτη στήριξή σας για την επίλυση ενός ζωτικού για την νότια Καρυστία αιτήματος.
Ειδικότερα ζητάμε:
1. Στις εξαιρέσεις του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 62 του Ν. 998/1979 (Δασικός Κώδικας), όπως αυτό αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 1 του άρθρου 37 του Ν. 4280/2014, περιοχές στις οποίες δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητος υπέρ του Δημοσίου να ενταχθεί και ο καλλικρατικός Δήμος Καρύστου της νήσου Εύβοιας.
Η απόκτηση κυριότητας ή άλλου εμπράγματος δικαιώματος πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έγιναν τα πραγματικά γεγονότα για την απόκτησή τους, άρθ. 51 του Ν. 2783/1941 (Εισαγωγικός Νόμος του Αστικού Κώδικα). Δηλαδή, τι μορφή είχε το 1880 που το απέκτησε ο πρόγονος κάποιου κατοίκου της περιοχής μας και όχι τι μορφή είχε στις αεροφωτογραφίες το 1945, χρονιά που ανήκε σε μία από τις πιο ταραχώδες περιόδους της ιστορίας λόγω της Κατοχής και μετέπειτα του Εμφυλίου Πολέμου. Τότε, το 1880 όλες τις εκτάσεις τις καλλιεργούσαν με σιτάρι, κριθάρι κλπ. Εξάλλου, αυτό μαρτυρούν τα πολλά αλώνια και οι αλευρόμυλοι που υπάρχουν στην περιοχή. Ήταν ο μόνος τρόπος για την επιβίωση των ανθρώπων και των ζώων.
Άλλωστε, η Πολιτεία πρέπει να λάβει υπόψη και την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική την σταθερότητα των συναλλαγών, αποκλείει την ανατροπή από τα Κράτη καταστάσεων που δημιουργήθηκαν καλόπιστα, χωρίς επί σειρά δεκαετιών να αντιδράσει το Κράτος και παγιώθηκαν ως ιδιωτικές περιουσίες, που ευρύτατα προστατεύονται από το Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ.
Πρέπει, επίσης, να γίνει γνωστό ότι από την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ και μέχρι το 2013, τις συγκεκριμένες γαίες η χώρα τις δήλωνε ως ιδιόκτητα βοσκοτόπια για τις κοινοτικές κτηνοτροφικές επιχορηγήσεις και οι κτηνοτρόφοι της περιοχής της νότιας Καρυστίας λάμβαναν τις αντίστοιχες επιδοτήσεις.
Το μείζον αυτό θέμα του ιδιοκτησιακού πρέπει να λυθεί άμεσα, γιατί διαφορετικά θα συρθούν, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι των ορεινών και ημιορεινών περιοχών της Εύβοιας, αρχικά στα Ελληνικά Δικαστήρια και αργότερα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, καταβάλλοντας μεγάλα ποσά, εν μέσω οικονομικής κρίσης, προκειμένου να επιτύχουν την αναγνώριση της κυριότητάς τους, η οποία πηγάζει από σειρά τίτλων που ανάγεται έως το 1885.
Η αντιμετώπιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ορεινής εκτός σχεδίου περιοχής της Νότιας Εύβοιας, δηλαδή η όψιμη αμφισβήτηση της κυριότητας των ιδιοκτητών της γης μετά πάροδο δύο σχεδόν αιώνων, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την έννοια Ευνομούμενης Πολιτείας και Κράτους Δικαίου, ενώ πυροδοτεί κλίμα καθολικής αγανάκτησης των ιδιοκτητών.
Πέραν τούτων, η περιοχή της Εύβοιας, η οποία δεν κατελήφθη κατά την Εθνεγερσία με τα όπλα και συνεπώς δεν περιήλθε ως λεία πολέμου στο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά διατηρήθηκαν ακέραια σ’ αυτή ιδιωτικά δικαιώματα επί της γης που προϋπήρχαν της ένωσής της με την Ελλάδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε την ίδια μεταχείριση την οποία προβλέπει το άρθρο 62 του Δασικού Κώδικα με τα Ιόνια Νησιά, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο, τα Κύθηρα, Αντικύθηρα και Κυκλάδες, την Μάνη, και προσφάτως τα Δωδεκάνησα, τα οποία σε δίκες με το Δημόσιο, δεν φέρουν το βάρος να αποδείξουν την ύπαρξη εμπραγμάτων δικαιωμάτων που διεκδικούν σε δάση ή δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις.
Ζητάμε να αντιμετωπιστεί η περιοχή μας με ίση μεταχείριση και να ενταχθεί στις εξαιρέσεις του άρθρου 62 του ν. 998/1979 όπως ακριβώς έγινε πριν μία εβδομάδα με τα Δωδεκάνησα. Προς την κατεύθυνση αυτή ζητάμε:
- Απόφαση του ΔΣ Καρύστου που θα υπερψηφίζει το παρόν κείμενο
- Απόφαση του περιφερειακού συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας που θα υπερψηφίζει το παρόν κείμενο
- Το παρόν κείμενο να υπογραφεί από συλλόγους και φορείς της περιοχής
- Την έγγραφη δέσμευση των Βουλευτών Ευβοίας ότι θα κινηθούν συντονισμένα και ενιαία και εντός του Σεπτεμβρίου θα συνυπογράψουν τροπολογία που θα καταθέσουν στη Βουλή για την επίλυση του θέματος
- Την διαβεβαίωση προς την κυβέρνηση ότι εφόσον δεν λύσει το δίκαιο αίτημα μας θα οργανώσουμε κινητοποιήσεις έως ότου αυτό επιλυθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου