Βαγγέλης Κιούσης Μέλος επιτροπής αγώνα εργαζομένων Καρύστου
Μικρό παιδί άκουγα που μας λέγανε πολλά και διάφορα παραμύθια. Μερικά απ’ αυτά με συνεπέρνανε, άλλα με φοβίζανε, άλλα με ταξιδεύανε.
‘Ενα όμως απ’ όλα που μ’ έκανε να απορώ πάντα ήταν το παραμύθι ‘’Τα τρία γουρουνάκια και ο κακός λύκος’’. Εκείνο που δεν μπόρεσα να καταλάβω όσες φορές και να τ’ άκουσα απο τους παππούδες μου ήταν πως αυτά τα τρία παμπόνηρα γουρουνάκια είχαν λεφτά, σπίτι, πέρναγαν γενικά καλά και ο κακόμοιρος ο κακός λύκος περιδιάβαινε πάντα άστεγος και πεινασμένος. ‘Αντε να τρωγε και καμμιά κοκκινοσκουφίτσα καμμιά φορά.
Από τότε περάσανε χρόνια πολλά, μάθαμε πράγματα από την ζωή, αποκτήσαμε εμπειρίες και καταλήξαμε πως τα πράγματα τελικά δεν έγιναν όπως τα λέγανε. Ας τα πάρουμε λοιπόν πάλι από την αρχή και ας τα ξαναδούμε γιατί ο κακός λύκος δεν φαίνεται να ήταν και τόσο κακός όπως νομίζαμε.
Σε μια ιστορική στιγμή της εξέλιξης αυτής της κοινωνίας λοιπόν υπήρχαν τρία γουρουνάκια που ζούσαν ξέγνοιαστα κι ευτυχισμένα. Οι γονείς τους κατείχαν μεγάλο πλούτο εκμεταλευόμενοι τις ταξικές αντιθέσεις της κοινωνίας που στηρίζονταν στην εκμετάλλευση των πολλών κακών λύκων από κάτι τύπους σαν τα γουρουνάκια.
‘Ετσι τα τρία γουρουνάκια μεγαλώνοντας μαθαίνανε οτι εκεί έξω κυκλοφορεί ένας κακός τύπος πεινασμένος που με την πρώτη ευκαιρία θα σε βουτήξει και θα σε κάνει μια χαψιά.
Γι αυτό πρέπει να προσέχουν και να φυλάγονται φτιάχνοντας σπίτια με γερά θεμέλια, να αντέχουν όταν θα προσπαθήσει ο κακός λύκος να τα γκρεμίσει και να πάρει τον πλούτο που είχαν. Κι αν χρειαστεί, λέμε αν χρειαστεί, καμμιά φορά θα κάνουν και καμμιά μικρουποχώρηση για να ξεγελάνε τον κακό λύκο που πάντα είναι πεινασμένος κι όλο ζητάει να φάει.
Κι έφτασε εκείνη η στιγμή να ξεκινήσουν κι αυτά ό,τι οι γονείς τους έκαναν μέχρι τώρα.
Πήρε, λοιπόν, το κάθε γουρουνάκι το δρόμο του.
Το πρώτο γουρουνάκι έφτιαξε γρήγορα γρήγορα το σπιτάκι του κι όταν το τελείωσε έβαλε και μια μεγάλη ωραία ταμπέλα απέξω που έγραφε ‘’ΕΘΝΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ’’.
Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι που ο κακός λύκος να φτάσει έξω απο την πόρτα του γιατί δεν είχε να φάει. Τότε το γουρουνάκι πονηρά σκεπτόμενο είπε
‘’Ας κάνω και καμμιά υποχώρηση μην χάσω ακόμα δεν ξεκίνησα το σπίτι μου.’’
Του μοίραζε λοιπόν και κανένα μακαρόνι για να μην πεθάνει της πείνας. Του έδωσε ακόμα και το δικαίωμα να ψηφίζει ποιόν ήθελε να διαχειρίζετε την πείνα του.
Ο καημένος ο λύκος δεν κατάλαβε στην αρχή τις εκλογικές αυταπάτες του συστήματος που του έστησε το γουρουνάκι και που τον ήθελε υποταγμένο ψηφοφόρο και ανενεργό από τις διαμαρτυρίες για φαί και στήριξε τις όποιες ελπίδες του για ένα αξιοπρεπέστερο αύριο σ αυτά που του έταξε.
Ο εφησυχασμός της κάλπης και η απραξία του λύκου αποδείχτηκαν όπως και σ’ άλλα παραμύθια καταστροφικά για τον ίδιον και την τάξη του. Κατάλαβε οτι είτε ψήφιζε είτε όχι η αποχή του από τους δρόμους και η άρνηση του να δεί ότι ο αγώνας για φαί είναι ταξικός θα αποτελούσε την ταφόπλακα της ύπαρξης του στην παγίδα που του έστησε το γουρουνάκι.
Κατάλαβε οτι ο δικός του αγώνας ήταν στους δρόμους. Η ζωή του δε θα άλλαζε ούτε αν ψήφιζε, ούτε αν ζητιάνευε λίγα μακαρόνια κι έτσι πήρε το δρόμο του αγώνα για να γεμίσει την πεινασμένη του κοιλιά.
Κι όταν με τους αγώνες του άρχισε να κατακτά πράγματα και να γκρεμίζει τα κάστρα της ΕΘΝΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ το πρώτο γουρουνάκι έτρεξε και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του δεύτερου.
Το δεύτερο γουρουνάκι είχε ακολουθήσει εν τω μεταξύ τον δρόμο του νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού. ‘Εκτισε ένα ξύλινο σπιτάκι, το έβαψε πράσινο κι έβαλε στο κουδούνι της εξώπορτας την βαρύγδουπη λέξη ‘’ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣΟΣΙΑΛΗΣΤΗΣ’’.
‘Ετσι σκέφτηκε θα ξεγελαστεί ο κακός λύκος και δεν θα καταλάβει περί τινος πρόκειται και μέχρι να το καταλάβει θα έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια κι εγώ εν τω μεταξύ θα ζώ σαν άρχοντας. Για να πείσει τον κακό λύκο οτι υπάρχει οικονομική κρίση και ότι τα λεφτά δεν φτάνουν και γι αυτόν, όταν διαμαρτυρόταν έξω από το σπίτι του, έφερε και σύμβουλους από το εξωτερικό. ‘Εφερε μια ψηλή κοκκαλιάρα που την φώναζαν Τρόικα, μια κακάσχημη χοντρή που την έλεγαν Φράου, και μια άλλη γριά καμένη από το σολάριουμ, την ΔΝΤούλα.
Κι όταν ο κακός λύκος κατάλαβε ότι η ιστορία άρχισε να επαναλαμβάνετε ξεκίνησε πάλι με τους αγώνες του να κατακτά πράγματα και να γκρεμίζει τα κάστρα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣΟΣΙΑΛΗΣΤΙΑΣ, τα δυό γουρουνάκια έτρεξαν και ενώθηκαν με το τρίτο.
Το τρίτο γουρουνάκι είχε κινηθεί λίγο πιο αριστερά και ρεφορμιστικά από το δεύτερο αδελφάκι του. ‘Εκτισε το δικό του σπιτάκι, έβαλε για ταμπέλα την λέξη ‘’ΑΡΙΣΤΕΡΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ’’ και πίσω από την πόρτα για να την ενισχύσει έβαλε και μερικές οριζόντιες συνιστώσες.
‘’Αυτό κι αν θα μπέρδευε τον κακό λύκο’’ σκέφτηκε.
Προσποιήθηκε ότι ήταν με το μέρος του πεινασμένου κακού λύκου. Του έταξε ανάπτυξη και καλύτερη διαχείριση του πλούτου προς όφελος του. ‘Εκανε το πικραμένο μ’ όλα αυτά που του συμβαίνουν και για να τον αποπροσανατολίσει προσπάθησε να του καλλιεργήσει αυταπάτες για την ύπαρξη λύσεων εντός του συστήματος, προτάσσοντας ως λύση τη συνδιαλλαγή. Δηλαδή συνδιαλλαγή στην ουσία με τους ταξικούς του εχθρούς.
Ο κακός λύκος γι άλλη μια φορά ήταν έτοιμος να πέσει στην παγίδα που μεθοδικά και οργανωμένα του έστηναν τα τρία γουρουνάκια.
Ευτυχώς όμως πάλι γρήγορα συνειδητοποίησε οτι ο κοινωνικός – ταξικός αγώνας είναι αυτός που οδηγεί στο δρόμο για φαί, ισότητα και ελευθερία κι ότι ακόμα εχθρός του δεν ήταν κυρίως η κοκκαλιάρα Τρόικα, η κακάσχημη Φράου και η υπερατλαντική ΔΝΤούλα, αλλά αυτοί που είχαν συμφέρον από την εκμετάλευση του: το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που εκπροσωπούσαν τα τρία γουρουνάκια.
Ο κακός λύκος πίστεψε σ’ έναν άλλο κόσμο. Σ’ ένα κόσμο με δημοκρατία και ελευθερία. Σ’ εκείνον τον κόσμο όπου όντως οι ανάγκες του θα είναι πάνω από τα κέρδη των εκμεταλευτών του.
Και στο τέλος όπως έπρεπε να γίνει κι έτσι όπως θα γίνει ο κακός λύκος γκρέμισε τα σπιτάκια και καταβρόχθισε τα τρία γουρουνάκια. Είχε όμως υψηλή πίεση ήτανε και καπνιστής κι αυτό τον σκότωσε.
Βαγγέλης Κιούσης
Μέλος επιτροπής αγώνα εργαζομένων Καρύστου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου