Τότε.. που σαν μικρό παιδί, απήγγειλα το επετειακό - ηρωικό ποιηματάκι, είχα την αίσθηση, για να μην πω την πεποίθηση, πως απευθυνόμουν σε μία ομάδα ανθρώπων, αυτή που μιλούσε και καταννοούσε μία αλήθεια-γλώσσα, αυτή που αντιλαμβανόταν, ένοιωθε και βίωνε μία αντικειμενική πραγματικότητα.Πίστευα πως η Ελληνική κοινωνία, τότε, ήταν κοντά ή, τουλάχιστον, δεν απείχε… παρασάγγας από το Μακρυγιαννικό « ΕΜΕΙΣ »
Σήμερα, μετά από μια διαδρομή, την οποία επέλεξα, βίωσα και βιώνω, πλήρωσα και πληρώνω, ….ΞΕΡΩ..ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ.
ΑΥΤΟΙ …και οι ΑΛΛΟΙ
ΑΥΤΟΙ, που κοροϊδεύουν, συγκεκαλυμμένα ή απροκάλυπτα,
ΑΥΤΟΙ, που εξαπατούν και παρασύρουν, βέβαιοι πως δεν θα πληρώσουν,
ΑΥΤΟΙ, που, με …στυλ ή και χωρίς, παπαγαλίζουν ανούσιες υποσχέσεις εκπεφρασμένες με βαρύγδουπες…. αρλούμπες, για αναβίωση παλιών μεγαλείων, ή για δημιουργία νέων….
ΑΥΤΟΙ, που παρασύρονται, συνειδητά ή ασυνείδητα….
Και οι ΑΛΛΟΙ, που γνωρίζουμε την απάτη, γνωρίζουμε το στημένο παιχνίδι απέχουμε της κοροϊδίας…
Είναι γεγονός, πως εμείς …οι ΑΛΛΟΙ δεν είμαστε, ακόμη, συντονισμένοι στον απαιτούμενο βαθμό, αλλά υπάρχουμε και είμαστε επικεντρωμένοι στην ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, όσο αντικειμενική μπορεί να είναι.
Αυτή την ΑΛΗΘΕΙΑ, που ζούμε καθημερινά ΟΛΟΙ μας. Την αλήθεια που δεν μπορεί να ενδυθεί κανένα μανδύα, διαφορετικό από εκείνο, της ψωροΚώσταινας .
ΑΥΤΟΙ , χωρίς ντροπή, προσπαθούν να μας καταντήσουν ζήτουλες τωνδικαιωμάτων μας, ζήτουλες, δηλαδή, μιας στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης.
Εμείς, οι ΑΛΛΟΙ λέμε ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ.
Θα βρούμε το βηματισμό μας, φτάνει να παραμείνουμε προσηλωμένοι, με καθαρό και ανεξάρτητο πνεύμα στην ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, φτάνει να μην διστάσουμε να ορθώσουμε ανάστημα ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο ΨΕΜΑ, την ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ, την ΕΞΑΓΟΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.
ΖΗΤΩ, λοιπόν, όχι το έθνος του Εφιάλτη, του Πήλιο Γούση, των Κωλέτηδων…αλλά του ΡΗΓΑ, του ΚΟΡΑΗ, του ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ….
Για τη Β΄ πολιορκία Μεσολογγίου
Περικυκλωμένοι, επί 10 μήνας,περιερχόμενοι, συχνά, εις ακμή να λιμοκτονήσωσι,αραιωθέντες από τον κάματον, τας αγρυπνίας και τα τραύματα,είχον θάψει, ήδη, χιλίους πεντακοσίους στρατιώτας.
Η πόλις ήτο εις ερείπια και έζων μεταξύ της λάσπης και του νερού των λάκκων των,εκτεθειμένοι στην δριμύτητα σφοδρού χειμώνος, γυμνόποδες και ρακένδυτοι.
Εφ’ όσον η θέα έφθανεν πόρρω, ανά τα κύματα, έβλεπον, μόνον, τουρκικάς σημαίας.
Η πεδιάς ήτο κεκαλυμμένη από μουσουλμανικάς σκηνάς και μπαϊράκια και η βαθμιαία εμφάνισις νέων κανονιοστοιχιών, επιδεξιότερον τοποθετημένων,αι σκοπιαί των Αράβων και ο κρότος πριόνων και σφυρών εις άσπρην αλυκήν, όπου έκειντο τα ναυάγια των κανονιοφόρων του Γιουσούφ έδιδον φοβερά προαγγέλματα.
Και, όμως, αυτοί οι ανδρείοι Ακαρνάνες, Αιτωλοί και Ηπειρώτες, ουδέποτε, προς στιγμήν, εκλονήθησαν, ούτε ιδέα λιποψυχίας διήλθε το πνεύμα των.
Ετήρουν το μέτωπον τόσον τολμηρόν, όσον εις ώρας πανηγύρεων και απέπτυον να προφέρωσι και την λέξιν παράδοσις.….όταν ο μεγάλος μας, Σκιαθίτης, αποτυπώνει την πραγματικότητα…εμείς σωπαίνουμε, αναλογιζόμαστε και αποφασίζουμε…
E. Kασελίμη Γυφτονικολού
Ιατρός Αναισθησιολόγος
Dr. Παν. Αθηνών
Διευθ. Ε.Σ.Υ.
Πρόεδρος Ε.Ι.Ν.Ν.ΕΥΒ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου