Ακούγοντας πιο προσεκτικά τη συνέντευξη που έδωσε στο Ράδιο Ιστιαία ο ανεξάρτητος πλέον Βουλευτής Εύβοιας Κώστας Μαρκόπουλος, αλλά και τις δηλώσεις του στη ΝΕΤ κράτησα μια φράση, «η χώρα έχει ανάγκη από ανθρώπους που έχουν ένσημα και όχι από αυτούς που έχουν χορηγούς και ζουν από τα ενοίκια των διαμερισμάτων που τους άφησε ο πατέρας τους».
Διόλου αντίθετος δεν είμαι με την άποψη αυτή ίσα ίσα έτσι πρέπει να είναι. Έχω όμως ορισμένους προβληματισμούς για το πώς μπορεί να γίνει αυτό σε μια χώρα, που μετά τον πόλεμο μας κυβέρνησαν ουσιαστικά δύο, τρεις οικογένειες; Ακόμη και σε επίπεδο νομών μήπως τα ίδια δε γίνονται; Καριέρα στην πολιτική κάνουν μόνο όσοι έχουν δυστυχώς τις πλάτες και το όνομα κάποιας πολιτικής οικογένειας. Δεν αντιλέγω μπορεί να υπάρχουν και ικανοί πολιτικοί από τζάκια. Διερωτώμαι όμως ικανοί είναι μόνο αυτοί; Δε νομίζω.
Δυστυχώς υπάρχει ένα τέτοιο στρεβλό και φαύλο καταστημένο στην Ελλάδα, που η οικογενειοκρατία καλά κρατεί. Ένα πραγματικό απόστημα για την πολιτική ζωή του τόπου.
Το πότε θα αλλάξει άγνωστο. Ίσως μόνο όταν αλλάξουμε εμείς νοοτροπία και πάψουμε να ψηφίζουμε με βάση το όνομα, αλλά τις ικανότητες τους καθενός. Ίσως όταν ξεφύγουμε από την νοοτροπία του ότι πρέπει να είμαστε μόνιμα υποχρεωμένοι και όμηροι μικρορουσφετιών και μικροπελατειακών σχέσεων που συντηρούν ουσιαστικά αυτό το καρκίνωμα. Ίσως θα πρέπει, η κρίση αυτή που βιώνουμε και είναι πάνω απ’ όλα πολιτική να μας ανοίξει τα μάτια. Είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσουμε. Αλλιώς η οικογενειοκρατία θα υπάρχει εσαεί, και οι πολιτικοί των χορηγών θα συνεχίσουν να αλωνίζουν. Όσο δε γι’ αυτούς που έχουν ένσημα μάλλον δεν θα γίνουν ποτέ πολιτικοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου