ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Η επιστολή Σαμαρά στους δανειστές μας αποτελεί πυξίδα πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και προς το εσωτερικό και προς την Ε.Ε. Αποτελεί επανάληψη της λογικής της προσαρμογής στους δημοσιονομικούς στόχους της συνθήκης της Λισαβόνας, διατηρώντας όμως το δικαίωμα τροποποίησης της οικονομικής πολιτικής ‘όταν έρθει η σειρά της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση. Είναι βέβαιον ότι τόσο αυτή η προσαρμογή όσο και η στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου, για πολύ συγκεκριμένο και οριοθετημένο έργο, είναι οι μόνες αναγκαίες και ελπίζω και ικανές πολιτικές πράξεις που θα επαναφέρουν τη χώρα σε κατάσταση αξιοπιστίας, που πρόσφατα απώλεσε.
Υπήρξε σοκ η κίνηση ΓΑΠ, να αιφνιδιάσει τους εταίρους μας και το εγχώριο πολιτικό σύστημα με το δημοψήφισμα. Πρώτον γιατί οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής δεν υπόκεινται ούτε σε δημοψήφισμα ούτε σε υποχρεωτική ψήφιση στη Βουλή. Δεύτερον γιατί η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε έχει αποφασιστεί προ 30 ετών με ψήφιση από τη Βουλή, με το ΠΑΣΟΚ ασφαλώς απόν. Και τρίτον γιατί δεν υφίσταται ούτε μηχανισμός εξόδου από το ευρώ.
Το ίδιο σοκ βέβαια είναι και η υποχώρηση της πολιτικής στην Ευρώπη που διαρκώς αφήνει ζωτικό χώρο διακυβέρνησης στις αγορές και στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το σύστημα αυτό ήταν στον έλεγχο των κρατών του G7 ενώ τώρα είναι μη ελεγχόμενο πλέον από την πολιτική. Αντίθετα η πολιτική πλέον καθοδηγείται, δυστυχώς, από τον «τζόγο» των αγορών. Αυτή η ανισορροπία εισήλθε βίαια και στην ευρωζώνη που μάλλον ανέτοιμη, παραπαίει. Αυτό το σύστημα του τζόγου μέχρι τώρα ικανοποιούσε τις ισχυρές και παραγωγικές χώρες (Γερμανία, Γαλλία) διότι δανειζόντουσαν με μικρό επιτόκιο και δάνειζαν, στο Νότο της Ευρώπης κυρίως, ακριβά. Έτσι ήλεγχαν τις οικονομίες και κέρδιζαν και πουλούσαν προϊόντα. Έτσι δυνάμωσαν υπερβολικά το σύστημα αυτό. Και αυτό τώρα επιτίθεται και στις ισχυρές χώρες. Διότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, ενίοτε…
Όλα τα παραπάνω δικαιολογούν γιατί το 2% της οικονομίας της Ε.Ε και το 3% του ευρωπαϊκού χρέους, δηλαδή εμείς, η Ελλάδα, προκάλεσε τόση κινητοποίηση στην αρχή και τόσο δέος τώρα. Πολύ απλά γιατί η Ευρώπη αισθάνεται από καιρό την αδυναμία της να αντισταθεί. Και ακόμα γιατί είχε ανάγκη το ΔΝΤ που της το πρόσφερε ο ΓΑΠ…, όσο και μια επιτυχία του σχεδίου διάσωσης στη χώρα μας!
Όλα ωστόσο έπεσαν έξω. Η αδυναμία της Ε.Ε παραμένει βαθιά. Το ΔΝΤ ενδιαφέρεται για τον εαυτό του και το κεφάλαιό του. Και το σχέδιο στην Ελλάδα απέτυχε, όπως θα συμβεί και στην Πορτογαλία κλπ. Διότι όλοι οι παράγοντες που ένωσαν δυνάμεις για αυτό υπακούουν στους νόμους του κέρδους μόνο. Αγνοούν τους λαούς, την ποιότητα ζωής και το κοινωνικό κράτος. Θυσιάζουν γενεές στο βαθμό μιας απροσδιόριστης λύσης.
Το χρέος της Νέας Δημοκρατίας είναι πολλαπλό πλέον. Είναι να διατηρήσει την αξιοπιστία αλλά και σταθερότητα της χώρας. Και αυτό θα γίνει με τη στάση του μόνον εν δυνάμει πρωθυπουργού μετά τις εκλογές, του Α. Σαμαρά. Είναι ακόμα να επαναφέρει, όσο μπορεί, όρους πολιτικής στη στρατηγική εξόδου από την κρίση. Αυτό σημαίνει σεβασμός και πρόνοια για τους ασθενέστερους που μεταφράζεται σε ενδυνάμωση του κοινωνικού κράτους άμεσα. Μπορεί η κρίση να έχει θύμα μια γενιά. Όμως το αδύναμο κοινωνικό κράτος μπορεί να θυσιάσει και μια άλλη. Αν δηλαδή υποβαθμίσουμε την Παιδεία με δικαιολογία την κρίση ή ιδιωτικοποιήσουμε πλήρως την Υγεία προς χάριν της ανάπτυξης, τότε το μέλλον θα μας εκδικηθεί.
Στο κοινωνικό κράτος τοποθετώ και το ασφαλιστικό σύστημα παρά την επιμονή των «αγορών» που το θέλουν απόλυτα και στενά ανταποδοτικό. Δεν μπορεί να είναι ανταποδοτικό με haircut ομολόγων στο 50% και με αποδόσεις της παγκόσμιας οικονομίας σε αρνητικό πρόσημο ή έστω κοντά στο μηδέν…
Για αυτό η επιμονή με λογική στις εκλογές ικανοποιεί όλα τα παραπάνω. Επιστροφή στην πολιτική άρα συνυπολογισμός των μαζών. Εκτόνωση αλλά και συμμετοχή των πολιτών μέσα από την ψήφο τους.
Την ώρα που η Ελλάδα θα πιάνει τον πάτο που ο κος Ραϊχενμπαχ προβλέπει…, η πολιτική στην Ε.Ε θα έχει αρχίσει την αντεπίθεση στις αγορές. Και η πολιτική πάντα νικάει σε αυτές τις αναμετρήσεις. Για αυτό και η Νέα Δημοκρατία πρέπει να αφουγκράζεται τις αγορές, να τις σέβεται αλλά να μην μολύνεται… πολύ από αυτές, αν θέλει να διατηρήσει το λαϊκό της χαρακτήρα. Όλα τα άλλα περί «αστικής δημοκρατίας» κλπ μου ακούγονται μάλλον σαν ρατσιστικές εκδοχές πολιτικής. Πολύ απλά γιατί όταν μια χώρα φτωχαίνει ραγδαία, ο αστικός της κόσμος εκφυλίζεται…και το λαϊκό στοιχείο πολλαπλασιάζεται.Η Νέα Δημοκρατία πάντα έλεγε αλήθειες όχι υποχρεωτικά ευχάριστες, που όμως πρέπει να ακούγονται από τους πολλούς και όχι τους λίγους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου