ΣTO νοτιότερο σημείο της Εύβοιας απλώνεται ο πανέμορφος όρμος της Καρύστου με μικρό αλλά ασφαλές και φιλόξενο λιμάνι, στο οποίο βρίσκουν καταφύγιο μικρά και μεγάλα σκάφη όταν «θυμώνει» ο Kάβο Nτόρο. Ο όρμος αυτός περιβάλλεται από όμορφες αμμουδιές στις οποίες καταλήγουν τα σμαραγδένια νερά του Αιγαίου Πελάγους.
Oμως το τοπίο μιας σύγχρονης πλέον λουτρόπολης, όπως είναι σήμερα η Κάρυστος, σκιάζουν τα κουφάρια δύο ερειπωμένων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων που χτίστηκαν την εποχή της δικτατορίας στη νοτιοανατολική βραχώδη πλαγιά του όρμου, όπου σκάει το κύμα μιας καταγάλανης παραλίας με χρυσή αμμουδιά.
Στις περιόδους 'Α67-'Α74 και 'Α81-'Α91 συντελέσθηκαν έντονες περιοδικές σεισμικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, αφενός μεν από μία στρατιωτική δικτατορία, την οικονομική πολιτική της οποίας ασκούσαν άσχετοι και ανεγκέφαλοι στρατιωτικοί, αφετέρου δε από μία σοσιαλιστική διακυβέρνηση που βοήθησε μεν τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, την ενθάρρυνση των φοιτητικών κινημάτων και την ενδυνάμωση των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, όμως δεν φρόντισε για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων και των ευκαιριών υγιούς ανάπτυξης που διανοίγονταν από την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ.
Κυριότερες κατά τη γνώμη μου βλαπτικές για τη χώρα συνέπειες και των δύο περιόδων ήταν ο λανθασμένος τρόπος (από άγνοια η δικτατορία και από λαϊκισμό οι προοδευτικές κοινωνικοοικονομικές αλλαγές που ακολούθησαν) με τον οποίο προωθούσαν οι κυβερνώντες αναπτυξιακή πορεία χωρίς να αξιοποιούν:
(α) Κατά μεν την πρώτη περίοδο την ευνοϊκή εξέλιξη της παγκόσμιας και της εγχώριας οικονομίας (φτηνό πετρέλαιο, ανυπαρξία απεργιών, καλή συγκομιδή αγροτικών προϊόντων, νομισματική σταθερότητα, χαμηλό εργατικό κόστος, πληθωρισμός 1%, κ.λπ.) και (β) Kατά δε τη δεύτερη περίοδο τη μεγάλη εισροή κοινοτικών κονδυλίων, αρμέγοντας κανονικά τις παχιές αγελάδες των κουτόφραγκων Eυρωπαίων, παρά το σύνθημα του κυβερνώντος κόμματος «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».
Η περίπτωση της άσκοπης και σπάταλης τουριστικής επένδυσης που ανέφερα στην αρχή είναι χαρακτηριστικό δείγμα κυβερνητικής ανικανότητας στρατιωτικών που χορηγούσαν θαλασσοδάνεια(μπορούσαν να καλύπτουν ακόμη και το 120% του τελικού κόστους της επένδυσης με αποτέλεσμα το κέρδος να έχει ήδη συντελεσθεί πριν τα εγκαίνια) σε τυχάρπαστους ξενοδόχους και βιομηχάνους χωρίς μελέτη των υποδομών που εξασφαλίζουν βιωσιμότητα σε τουριστικές και σε βιομηχανικές δραστηριότητες. Στήνονταν μικρά και μεγάλα ξενοδοχεία σε απρόσιτες περιοχές της χώρας και «μαϊμούδες» κλωστοϋφαντουργικές επιχειρήσεις που νοίκιαζαν κτίρια σε βιομηχανικές ζώνες, εγκαθιστούσαν 2-3 μεταχειρισμένους αργαλειούς και λάμβαναν μέρος σε διαγωνισμούς κρατικών προμηθειών, κυρίως στρατιωτικού και νοσοκομειακού εξοπλισμού (ρουχισμός, κλινοστρωμνή κ.λπ.).
Αν όλη αυτή η αλόγιστη σπατάλη κοινοτικών και εθνικών πόρων που εισέρευσαν για τη στήριξη του αγροτικού εισοδήματος και επιδοτούσαν πολλές φορές μη εμπορεύσιμα και αζήτητα προϊόντα, είχαν διατεθεί σε ανταγωνιστικούς παραγωγικούς προορισμούς, η ελληνική κοινωνία δεν θα ήταν σήμερα θύμα στρεβλής καταναλωτικής μόνο μορφής ανάπτυξης. Oπως έγραφα σε άρθρο μου της 6/1/11 με θέμα «Εσωστρεφής ανάπτυξη: το ναρκωτικό μιας νόθας ευημερίας», η ανάπτυξη αν δεν έχει ανταγωνιστικό χαρακτήρα και κυρίως εξωστρεφή προορισμό δεν θα πρέπει να προσμετράται στο ονομαστικό ΑΕΠ, αφού δεν αποτελεί πραγματικό πλούτο της χώρας. Μόνο ανταγωνιστικό πλούτο που παράγεται στην Ελλάδα οφείλαμε να αφήσουμε στα παιδιά μας που δεν είχαν γεννηθεί στις «κατά κύριο λόγο» ατυχείς περιόδους που ανέφερα παραπάνω. Υπογραμμίζω τις λέξεις «κατά κύριο λόγο» τις συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, διότι έκτοτε και μέχρι των ημερών μας η μακροημέρευση όλων μας οφειλόταν στη συνεχή επί έτη νόθα ευημερία μας, αφού αποκτήθηκε όχι με την εργατικότητά μας και τη ζωή που δικαιούμαστε, αλλά με δανεικά που καλούνται να τα πληρώσουν τώρα τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου