Θυμάμαι…

Με αφορμή την ολοκλήρωση της διαδικασίας κατάρτισης των ψηφοδελτίων θα ήθελα να μοιραστώ με όλους σας κάποιες προσωπικές μου σκέψεις.

Όταν, λίγους μήνες πριν, άρχιζε η πορεία προς τις επερχόμενες εκλογές του Μαΐου, μόνο μία χούφτα άνθρωποι πίστευαν ότι θα τα καταφέρναμε να φτάσουμε ως εδώ.

Θυμάμαι τα ξενύχτια αγωνίας, τα ατέλειωτα χιλιόμετρα, τις μεγάλες πίκρες, τις απογοητεύσεις, τα πισωγυρίσματα, τις συκοφαντίες και τις μαχαιριές.

Θυμάμαι τη μικρή μου κόρη να λέει στη μαμά της, «μαμά ο μπαμπάς παλιά ερχόταν το μεσημέρι, τώρα δεν έρχεται ούτε το μεσημέρι σπίτι».

Θυμάμαι την Ευστρατία να μου δίνει κουράγιο και να μου επαναλαμβάνει μονότονα ότι θα τα καταφέρουμε.

Θυμάμαι όμως και τους ανθρώπους που μας άκουσαν με προσοχή, προσμένοντας το νέο.

Θυμάμαι το τσούγκρισμα των ποτηριών στα χωρία όταν οι άνθρωποι μας άνοιγαν την καρδία τους.

Θυμάμαι βέβαια και όλους αυτούς που μου έλεγαν «σε παρακαλώ, δεν μπορώ…», όταν τα μαύρα τζιπ έφευγαν…

Όλα αυτά όμως ανήκουν πια στο παρελθόν. Η πρώτη μάχη δόθηκε και κερδήθηκε.

Δεν είναι τελικά και εύκολο πράγμα να προσπαθείς να κάνεις συνδυασμό αγνοώντας όλους τους «παράγοντες» και τους «παραγοντίσκους» του παρελθόντος, που αναζητούν ρόλο στο παρόν.

Συνάντησα όμως και ανθρώπους αποφασισμένους. Όλους αυτούς που τελικά πιέστηκαν αλλά δε λύγισαν. Έχασαν τη δουλεία τους, ίσως, αλλά είναι σήμερα εδώ.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Σοφία, το Δημήτρη, το Γιώργο, το Θοδωρή, την Κούλα, τον Κώστα, το Γιάννη… και τόσους άλλους, που αποφάσισαν να τους αφήσουν πίσω τους.

Εμπρός λοιπόν, τώρα πια όλοι μαζί, ας αφήσουμε πίσω μας το παλιό στις 18 του Μάη!

Παπαλυμπέρης Δ. Ισίδωρος