Τώρα που η σκόνη από τις μολότοφ έχει κάτσει, η νέου τύπου... τρομοκρατία και το κυνήγι της κάνει τους Τουπαμάρος-υπουργούς να φαντάζουν στα μάτια μου «Ελβετοί», η χρεοκοπία είναι η μία στις τρεις λέξεις που ακούς καθημερινά από τα ΜΜΕ και τους πολίτες και που η Μανωλίδου εξετάζει αν η sorbet φράουλα με τα μαρενγκάκια είναι αρκετά χυμώδης νομίζω πως είναι κανείς σε θέση να επαναπροσδιορίσει τα so called επαναστατικά μηνύματα του Δεκεμβρίου.
Να ξεκαθαρίσω πως δεν μου καίγεται καρφί για την Επανάσταση. Κανενός είδους. Στην επανάσταση του τηλέγραφου θα χρησιμοποιούσα ακόμη ταχυδρομικό περιστέρι αλά Ghost Dog και στο Στάλιγκραντ θα ήμουν κομισάριος που θα χάιδευε τις φούστες από συντρόφισσες στα τυπογραφεία της εφημερίδας «Μέτωπο». Τριγύρω μου όμως ακούω και αυτή την λέξη όλο και πιο συχνά…
«Να επαναστατήσουμε». «Να διώξουμε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Να κάψουμε το κέντρο, τη Βουλή, το ΟΑΚΑ, την Αβραμιώτου και τη Λέκκα… Έχω χορτάσει τόση επανάσταση, τόσους συμβολισμούς και τόσες «εορταστικές μάζες» (έτσι αποκαλεί ο Κανέτι όσους κάνουν πορείες για κάθε τι από εθνικές εορτές μέχρι τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή). Από την άλλη έχω χορτάσει και τόση ιδεολογική κουβέντα για το τίποτα. Οι συντηρητικοί γίνονται ακόμη πιο συντηρητικοί και κυνηγάνε την Αλ Κάιντα στον… Άγιο Παντελεήμονα. Οι οικολόγοι, πράσινοι, ροζ και μπλε μαρέν έχω πάσα αμφιβολία αν γνωρίζουν από αντιπυρική ζώνη στο Πύργο της Ηλείας οι δε «ατενίστες» και λοιποί μπλόγκερς θα κατέβουν με κόνγκες και «πολωνικά ντονέρ» ανά χείρας απλά για τη χιψτεριά…
Ο Δεκέμβριος του 2008 έχει χαραχτεί έντονα στη μνήμη μου. Ξεκινούσαμε το viberated και βρισκόμουνα, εξαιτίας της Β., πολύ συχνά στα Εξάρχεια. Στα Εξάρχεια της γραφικής γειτονιάς και της πολιτικής/καλλιτεχνικής ζύμωσης. Στα Εξάρχεια της πρέζας και των τεράστιων σωρών σκουπιδιών στους κάδους. Το Δεκέμβριο του 2008 συνειδητοποίησα ότι η Επανάσταση δεν θα είναι το ραπ-φόρτε μου εφεξής. Έκτοτε ακόμη αναρωτιέμαι πόσοι «Κορκονέηδες» εξακολουθούν, πιθανώς, να υπηρετούν στην Ελληνική Αστυνομία.
Πόσοι «Κούγιηδες» παίζουν στα ελληνικά ειδώλια των δικαστικών αιθουσών αλλά και πόσοι κουκουλοφόροι κινούνται πάνω από το τρίπολο «γήπεδο, μπάφος, indymendia». ΑλέξηςΑυτό για το οποίο όμως πλέον έχω πάψει να αναρωτιέμαι είναι για την κατάληξη αυτού του Κράτους, του ελληνικού, καθώς και της κοινωνίας που το απαρτίζει.
Η γενιά του Γρηγορόπουλου μου θυμίζει έντονα τον Βινζ… Έπεσε νωρίς αλλά σίγουρα θα αναπτυχθεί σε μια εποχή που τα πράγματα πιθανώς θα καλυτερεύσουν για όλους. Αυτό που πιθανώς δεν πρόκειται να αλλάξει όμως και για τις δύο γενιές είναι η «νταμπλ ηθική». Αυτή που κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας που «κλέβανε στο ζύγι» για να μεταλαμπαδεύσουμε σε μια κοινωνία που ολοένα και πιο συχνά κατρακυλάει σε κάθε μορφή βίας…
Το «Κράτος Δολοφονεί» λένε οι Γάλλοι (σ.σ. σας το παραθέτω και στο θαυμάσιο ομότιτλο τραγούδι των Assasin).
Το ζήτημα, dudes & dudettes, είναι να μην δολοφονήσουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Ας ξεκινήσουμε από αυτό για αρχή. Και για την Επανάσταση το βλέπουμε…
Vibe Rated
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου